İstanbul'da gezilecek yerler: hangisi, ne kadar sürer

Camiler: hangisi ziyarete açık, ne zaman kapanıyor

İstanbul'da ziyaret edilen camilerin hepsi ücretsiz ve hepsi ibadete açık — yani ziyaret namaz vakitlerinin etrafında kuruluyor. Kapanış vakitten birkaç dakika önce başlıyor ve cemaat dağılana kadar sürüyor; öğle ile ikindi arası genellikle en rahat aralık. Süleymaniye Camii, Sultanahmet'in kalabalığından uzak durmak isteyen için en iyi seçim: avlusundan Haliç görünüyor ve aynı saatte oradakinin çok altında insan oluyor. Yeni Cami ise Mısır Çarşısı'nın hemen yanında, yani çarşıya giderken zaten yolunuzun üstünde. Eyüp Sultan Camii şehrin en çok ziyaret edilen camilerinden biri ve çevresi bambaşka bir mahalle. Avludan çıkıp teleferikle Pierre Loti tepesine çıkmak yaygın bir program; teleferik biletli, cami değil. Asya yakasında Çamlıca Camii var: Türkiye'nin en büyük camisi ve tepeye kurulu olduğu için şehrin en geniş manzarası orada. Otoparkı geniş, yani araçla gidilen bir yer — toplu taşımayla ulaşmak zahmetli. Giyim kuralı basit: kadınlar için başörtüsü ve diz altı, erkekler için uzun pantolon. Camilerin girişinde ödünç örtü veriliyor, yanınızda getirmek zorunda değilsiniz.

Manzara: nereden bakılır, nerede sıra beklenir

Şehrin fotoğrafı iki şeyden çıkıyor: su ve tepe. Galata Kulesi en bilinen bakı noktası, ama aynı zamanda sıranın en uzun olduğu yer: kule dar ve içeri belirli sayıda kişi alınıyor. Manzara için sıraya girmek istemiyorsanız Süleymaniye avlusu, Pierre Loti tepesi ve Çamlıca aynı şehri başka açılardan, ücretsiz ya da çok daha kısa beklemeyle veriyor. Boğaz'ı kıyıdan görmek isteyen için Ortaköy–Bebek hattı yürünebilir bir güzergâh: Ortaköy Camii'nin arkasında köprü duruyor ve kıyı boyunca yürüyüş yarım saat sürüyor. Dolmabahçe Sarayı da bu hatta; biletli ve iç gezisi belirli bir düzenle yapılıyor. Boğaz'ı sudan görmek ayrı bir gün işi: hangi vapur, ne kadar sürer, hangi iskeleden — bunların hepsi Boğaz turu rehberinde yazılı. Rumeli Hisarı kıyıdan geçerken görülüyor ama içine girmek ayrı bir durak. Küçük bir not: manzara vaadiyle satılan restoranların çoğunda ödediğiniz şey yemek değil, pencere. Aynı manzara Süleymaniye avlusundan ücretsiz görünüyor.

Çarşılar ve caddeler

Kapalıçarşı bir alışveriş yeri olduğu kadar gezilecek bir yer: on beşinci yüzyıldan kalma kapalı sokaklar ve altmışa yakın cadde. Pazar günleri kapalı, ve programını farkında olmadan pazara denk getiren çok oluyor. İçeride yön kaybetmek normal; çıkış kapılarının numaralı olduğunu bilmek işe yarıyor. Mısır Çarşısı daha küçük ve daha hızlı geziliyor — baharat, lokum ve kuruyemiş ağırlıklı. Çarşının çevresindeki sokaklar aslında çarşının kendisinden daha ilginç: Tahtakale tarafında İstanbullunun alışveriş yaptığı esnaf sokakları var. İstiklal Caddesi tarihî yarımadada değil, Beyoğlu'nda. Taksim Meydanı'ndan başlayıp Tünel'e iniyor, ortasından nostaljik tramvay geçiyor ve baştan sona yürümek yarım saat sürüyor. Akşamları şehrin en kalabalık noktası burası. Ne alınır, nereden alınır, pazarlık nasıl yapılır — bunlar alışveriş rehberinde ayrıntılı yazılı.

Çocuklu ailelerin listesi ayrı

Küçük çocukla gelen bir aile için tarihî yarımada zor bir gün: sıra, sıcak ve yürüyüş üst üste geliyor. Şehrin bu tarafa ayrı bir listesi var. Miniatürk Türkiye'nin yapılarının küçültülmüş maketlerini açık havada gösteriyor ve çocuk için yürünebilir bir ölçekte. Akvaryumlar ve büyük alışveriş merkezlerinin içindeki eğlence katları ise yağmurlu ya da çok sıcak bir gün için işe yarıyor. Şehir hattı vapuru çocukla en kolay geçen program: oturuluyor, hava alınıyor ve toplu taşıma tarifesinde. Emirgan ve Gülhane gibi büyük parklar da öyle — İstanbul'un merkezinde çim ve gölge bulmak sanıldığı kadar kolay değil, bu ikisi istisna. Programın saat saat nasıl kurulacağı ve hangi aralıkların işe yaradığı çocuklu aileler rehberinde yazılı.

Bir güne kaç yer sığar

Listeler uzun olduğu için program da uzun kuruluyor; en sık yapılan hata bu. İstanbul'da bir güne rahatça sığan şey iki büyük durak ve bir semt yürüyüşü. Üç büyük durak sıkışık ama olur; dördü, gün yolda ve sırada geçtiği için genellikle olmuyor. Sebep mesafe değil, geçiş süresi. Tarihî yarımadadan Beyoğlu'na ya da Asya yakasına geçmek haritada kısa görünüyor, akşam trafiğinde bir saati bulabiliyor. Aynı gün içinde yaka değiştirmek programın en pahalı kararı — parayla değil, saatle. İşe yarayan düzen, günü coğrafyaya göre bölmek: bir gün tarihî yarımada, bir gün Beyoğlu ve Boğaz hattı, bir gün Asya yakası ya da Adalar. Böyle bakıldığında üç tam gün şehrin ana hatlarını veriyor, beş gün rahat ettiriyor. Sabah dokuzla on bir arası günün en değerli iki saati: aynı yerler öğleden sonra iki katı sürede geziliyor.

Bu rehberle ilgili sık sorulanlar