İstanbul'da bir hafta: aileler için gün gün program

Boğaz turu şehri denizden görmenin en kolay yoludur ve çocuklar için günün en sevilen kısmı olur. Karaya çıktıktan sonra Galata Kulesi ve Karaköy tarafı yürüyerek gezilebilir. Bu gün çok yürüyüş içerdiği için ertesi güne sakin bir program koymak iyi olur.

Sapanca ve Bursa, İstanbul'dan günübirlik gidilebilecek iki farklı yön. Sapanca göl ve orman, Bursa tarih ve teleferik demektir. İkisi arasında seçim yaparken çocukların yaşını düşünün: Sapanca daha az yürüyüş, Bursa daha çok gezi noktası içerir.

Programın sonuna serbest gün bırakmak, kaçırılan bir yeri telafi etmek ya da sadece dinlenmek için alan açar. Nişantaşı ve Bağdat Caddesi alışveriş için iki farklı yakada iki iyi seçenek. Dönüş uçuşundan önceki günü hafif tutmak, bavul toplama ve havalimanı yolculuğu için gereken payı bırakır.

Yukarıdaki sıralama iyi bir çerçeve ama takvimin kendisi bazı günleri yerinden oynatıyor.

Birincisi kapalı günler. Müzelerin ve sarayların bir kısmının haftalık kapalı günü var; Dolmabahçe Sarayı pazartesi günleri ziyarete kapalı ve gişe on yediye kadar açık. Bu bilgi zaman zaman değişiyor, bu yüzden bir bloga değil kurumun kendi sayfasına bakmak gerekiyor. Programı kurmadan önce görmek istediğiniz üç-dört yeri listeleyip kapalı günlerini yan yana yazmak, haftanın iskeletini kendiliğinden belirliyor.

İkincisi cuma. Camiler ibadet vakitlerinde ziyarete kapanıyor ve cuma öğle namazı bunun en uzunu. Ayasofya ve Sultanahmet Camii'ni cuma günü öğleden önceye ya da ikindiden sonraya almak, kapıda beklemeyi ortadan kaldırıyor.

Üçüncüsü hava. İstanbul'da yağmur genellikle bir gün sürmüyor ama o günü açık havada geçirmek anlamsız. Boğaz turu ve şehir dışı günleri, kapalı mekân günleriyle — Kapalıçarşı, müzeler, alışveriş merkezi — yer değiştirebilecek biçimde planlanmalı. Bu esnekliği baştan kurmak, sonradan program bozmaktan kolay.

Dördüncüsü ramazan ve bayram. Bu dönemde şehir daha kalabalık, akşamları daha hareketli, gündüzleri bazı lokantalar kapalı olabiliyor. Sahur ve iftar saatleri günü tamamen yeniden kuruyor.

Bir haftalık programın çökmesinin en sık sebebi güne fazla şey koymak. Kural basit: küçük çocuklu bir ailede günde iki ana durak.

Bir ana durak yaklaşık iki-üç saat demek — geliş, sıra, gezme ve mola dahil. Üçüncü durak kâğıt üzerinde sığıyor, gerçekte sığmıyor: çocuk yoruluyor, sıcakta huysuzlanıyor ve akşam programı da bozuluyor.

Günün ortasına otele dönmek zaman kaybı gibi görünüyor ama değil. İki saatlik bir ara — uyku ya da sadece serinleme — akşamı kurtarıyor. Otelin merkeze yakın olması bu yüzden manzaradan önemli; öğle arası için kırk dakika yol harcayan bir aile bunu yapamıyor.

Molayı nereye vereceğinizi önceden bilmek de işe yarıyor. Tarihî yarımadada Gülhane Parkı ve çay bahçeleri, Boğaz kıyısında sahil boyu, Beyoğlu'nda ara sokaklardaki küçük meydanlar. Ayakta mola vermek mola değil.

Yemek saatleri de tempoyu belirliyor. Aç bir çocukla müze sırasında beklemek programın en kötü yirmi dakikası. Ana duraklardan önce yemek, sonra değil.

Son olarak: bir günü tamamen boş bırakın. Yedi günün altısını doldurun, birini havuza, parka ya da hiçbir şeye ayırın. Bu boş gün, önceki günlerde kaçırdığınız şeyin de yedeği oluyor.

Haritada kısa görünen mesafeler İstanbul'da her zaman kısa değil, çünkü şehir tepeler üzerine kurulu.

Sultanahmet'in sokaklarının çoğu arnavut kaldırımı. Bebek arabası bu zeminde ağır ilerliyor ve tekerlek küçükse takılıyor. Galata ve Beyoğlu tarafında ana mesele yokuş: Karaköy'den Galata Kulesi'ne çıkış kısa ama dik. Tünel füniküleri bu yokuşun bir bölümünü alıyor ve çoğu ziyaretçi varlığından haberdar değil.

Toplu taşımada durum karışık. Metro istasyonlarının çoğunda asansör var; tramvay duraklarına çoğunlukla rampayla iniliyor; ama eski vapur iskelelerinde ve bazı üst geçitlerde merdiven kaçınılmaz.

Pratik sonuç: iki yaşın altındaki çocuk için kanguru taşıyıcı, İstanbul'da bebek arabasından çoğu zaman daha rahat. Arabayı tercih ediyorsanız büyük tekerlekli ve tek elle katlanabilen bir model fark yaratıyor.

Yetişkinler için tek bir madde: rahat, kapalı ve kaymayan ayakkabı. Bir haftalık programda günde altı-sekiz kilometre yürünüyor ve bunun önemli bölümü düz olmayan zeminde. Yeni alınmış bir ayakkabıyla İstanbul'a gelmek, ikinci günü topuk yarasıyla geçirmek demek.

Sıcak aylarda su ve şapka listenin başında; tarihî yarımadada gölge sanıldığından az.

Yedi gün İstanbul için rahat bir süre ama herkesin takvimi buna uymuyor. Programı kısaltmanın ve uzatmanın doğru sırası var.

Beş güne inerken kesilecek yer şehir dışı günleridir, tarihî yarımada değil. Bursa ya da Sapanca'yı çıkarıp iki günü şehre bırakmak, her günü yarım bırakmaktan iyi. Beş günlük düzen şöyle oluyor: iki gün tarihî yarımada, bir gün Boğaz ve Beyoğlu, bir gün tek bir şehir dışı ya da Adalar, bir gün alışveriş ve serbest.

Üç güne inildiğinde bambaşka bir program gerekiyor; onu ayrı bir rehberde ele aldık.

On güne çıkarken hata, aynı listeye daha çok durak eklemek olur. Doğrusu tempoyu düşürmek ve mesafeyi açmak: ikinci bir şehir dışı gün, Asya yakasına bir tam gün, bir de hiç plan yapılmayan iki gün. On günlük programlarda misafirlerin en çok memnun kaldığı kısım genelde plansız bıraktığımız günler oluyor.

On günden uzun kalıyorsanız İstanbul'u tek merkez yapmak yerine ikinci bir şehre geçmek daha iyi sonuç veriyor — Antalya, Bodrum, Trabzon ya da Bursa. Bu noktada program çok şehirli bir plana dönüşüyor ve uçuş ile konaklamanın birlikte kurulması gerekiyor.

Biz bu planı kaç kişi olduğunuza, çocukların yaşına ve hangi tarihlerde geleceğinize göre çıkarıyoruz. Programı yazıp gönderiyoruz; beğenmezseniz değiştiriyoruz, bir bedeli yok.